Yolun Sonu

Herkes ve her şey geçer sonunda; ne ana baba, ne kardeş, ne dost akraba, ne sevgili, ne âşık, ne karı ne koca, ne makam mevki, ün, şan, şöhret, para — hepsi, ama hepsi döner bir sigaranın dumanına. Ne kadar keskin ve yoğun olsa da karışır havaya, hiç var olmamış gibi yok olunca ne vardıysa elinde ve avucunda. Geldiğinde yolun sonuna, döner bakarsın ardına; yürüdüğün yol uzanır uçsuz bucaksızca. Eğer verdiysen hakkını hayata ve bunu yaparken bırakmadıysan onurunu ona, sakladıysan beyaz bir zambak gibi koynunda, bir türkü tutturabilirsin, belki bir sigara — bırakmış olsan da yıllardan sonra. Yürü şimdi kalan yolu mutlulukla, yeniden o küçük çocuğun adımlarıyla.